NOGMAALS HET ONDERDUIKEN

 

Mijn Terugblik in het juli-augustusnummer van ZENIT geeft enkele details van het verhaal van Hans Hubenet en mij die in mei 1943 tot onderduiken gedwongen werden om te ontkomen aan verplichte arbeid in de Duitse oorlogsindustrie. Wij kregen het voorrecht te mogen onderduiken in de Utrechtse sterrenwacht waar wij in een klein kamertje tegenover elkaar zaten. Het personeel van de sterrenwacht wist van ons bestaan maar hield zijn mond waarvoor wij hen tot heden dankbaar zijn gebleven. Op 5 september 1944 ging het gerucht door het land dat de geallieerden bezig waren Nederland te bevrijden: dolle dinsdag. We kwamen uit ons hokje tevoorschijn: wij meenden bevrijd te zijn. Maar Integendeel: het was het begin van de hongerwinter waarin we op een oude fiets over de Lek naar het zuiden trokken om bij de boeren te proberen wat aardappelen te kopen. Dat lukte enkele weken totdat de aardappelen onbetaalbaar werden. Tegen het eind van de oorlog kwam een bijzonder moment: geallieerde bombardementsvliegtuigen dropten voedsel over Nederland. Wij stonden op straat of zaten op de daken van de huizen om ze met witte vlaggen te begroeten. Wat een feest!

Een gedachte over “NOGMAALS HET ONDERDUIKEN

  1. Henk de Bree

    Geweldig verhaal weer. Het zorgt ervoor dat je met beide benen op de grond blijft staan. Zeker nu er steeds minder mensen zijn die het zelf hebben meegemaakt. Bedankt en vriendelijke groet, Henk de Bree

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *