DE ATLANTISCHE FACTOR

Mijn ‘Terugblik’  in het novembernummer van ZENIT heeft de bovenstaande titel. Ik was in de jaren ‘60 lid van een vijf leden tellend comité dat de beginnende Europese ruimte-organisatie moest adviseren over toekomstige projecten. Toen het plan in ons groepje opkwam om een grote sterrenkijker met een spiegel van 60 cm middellijn in de ruimte te brengen wisten we eigenlijk wel dat dit de financiële mogelijkheden van de Europese organisatie te boven zou gaan. Ook NASA, het Amerikaanse ruimte lichaam, met zoveel meer ervaring, had zoiets nog niet geprobeerd. Zouden wij in Europa dat dan wel kunnen? Maar, zei iemand, er is toch de Atlantische factor: wij kunnen in Europa veel goedkoper werken dan de Amerikanen, bijvoorbeeld al omdat salarissen in Europa in die tijd geringer waren dan in Amerika. Drie concurrerende consortia waagden het een ontwerp te maken. Een van deze groepen bestond uit Nederlanders en Duitsers; een andere was Belgisch-Frans-Italiaans, en de Britten probeerden het op hun eigen houtje. Er werd gedurende meer dan een jaar hard gewerkt aan het ontwerpen van deze instrumenten, maar om kort te gaan: het bleek toch veel te duur voor Europa. Maar de ervaring die wij opgedaan hadden bij het ontwerpen van zo’n kijker had toch een zeer positief gevolg: wij proberen het wat kleiner en in 1972 werd de eerste sterrenkijker ter wereld in een satelliet gelanceerd: deze was in Nederland gebouwd en leverde prachtige spectra van honderden sterren.

4 gedachten over “DE ATLANTISCHE FACTOR

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *