WAS DE ZON ECHT DOOD?

De zon, ogenschijnlijk zo’n rustig stralend object, kan heel actief zijn: dan verschijnen op het oppervlak zonnevlekken, en vaak ook kortdurende felle uitbarstingen die men zonnevlammen noemt, en verder enorme uitstotingen van gas, de coronale massa emissies,  wat niet al. Die activiteit treedt op in een elfjaarlijkse cyclus, de Schwabe cyclus. In een tijdsbestek van ongeveer 11 jaar (maar dat kan variëren tussen ca. 8 en 14 jaar) neemt de activiteit toe om ca. halverwege dit tijdsbestek een maximum te bereiken, waarna de zonsactiviteit weer afneemt. Dan is er één  Schwabe cyclus voorbij en begint de volgende. In 2005 bereikte de zon zo’n minimum en iedereen verwachtte dat de activiteit daarna weer zou gaan toenemen in een volgende Schwabe cyclus. Maar tot verbazing van de wetenschappelijke gemeenschap gebeurde dat niet: in de jaren daarna nam de restactiviteit zo mogelijk zelfs nog verder af. In een krant uit die tijd stond: “De zon is morsdood “ en er waren sterrenkundigen die dit ook meenden. Pas na 2010 nam de activiteit weer enigszins toe tot een wat zielig  maximum omstreeks 2013, maar dat was heel wat minder dan de enorme activiteit die we meemaakten in de eeuw daarvoor.

Ik heb me in de afgelopen jaren de vraag gesteld wat er wel met de zon wel aan de hand was. En wat zal de toekomst brengen? In de loop van deze studie heb ik samenwerking gezocht met verscheidene andere astronomen: de Japanse Amerikaan Syun Akasofu, de Argentijnse Silvia Duhau, de Amerikaan Bill Livingston, de Nederlander Hans Nieuwenhuijzen en de Zuid-Afrikaan Marius Potgieter. We hebben alle aspecten van deze inactieve zon onderzocht en zo konden we onder andere vaststellen dat de eerste aanwijzingen voor de overgangsperiode die we de Transitie genoemd hebben, al omstreeks 1960 te zien waren. Dat werd sterker omstreeks 1995 met, zoals boven gezegd, het dieptepunt tussen de jaren 2005 en 2010. Wij denken dat de oorzaak gezocht moet worden in een neergaande beweging van de zogenoemde tachoklijn, een laag van ongeveer 30.000 km dik op een gemiddelde diepte van 200.000 km onder het oppervlak van de zon. De tachoklijn moet tijdens de Transitie gezakt zijn over een afstand van ongeveer 20.000 km. We denken ook dat de zon de komende eeuwen een vrij geringe activiteit zal blijven vertonen.

Onze studie is nu beëindigd en de beschrijving ervan zal binnenkort verschijnen als een wetenschappelijk artikel (37 bladzijden) in het internationale tijdschrift Space Science Reviews. Maar dit artikel kan ook nu al geconsulteerd worden. Ga daartoe op deze website naar het blad Sun Earth Publications en daar naar 000-2016-space_sci_rev

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.