Homepage Prof. dr. C de Jager

Geachte lezer,

Welkom

De pagina Sun-Earth publications bevat mijn recente publicaties op het gebied van zonne-fysica en zon-klimaat relaties.

De pagina ‘agenda’ bevat gegevens over komende lezingen.

De pagina ‘presentaties’ bevat de power point presentaties van lezingen die in de laatste twee tot drie jaren gehouden zijn (oudere presentaties worden steeds door mij gewist). De afbeelding toont de titelpagina van een van de presentaties. In het lijstje rechts daarvan staan andere presentaties. Door op de gewenste te klikken verschijnt die na enige tijd (soms pas na enkele minuten) 

Heeft u commentaar dan verneem ik dat graag.

Als u uw e-mailadres invult bij “Hou me op de hoogte” dan ontvangt u automatisch een e-mailbericht als deze website bijgewerkt wordt.

Welcome

The page ‘Sun-earth publications’ contains – mostly recent – papers in the field of solar physics and on the theme of sun-climate relationships.

fotograaf: Prof. Dirk Callebaut, Antwerpen

In mijn ‘Terugblik’ van maart 2010 bespreek ik het gevaar van onderzoekingen gebaseerd op correlaties: samenhangen tussen verschijnselen. Deze kunnen toevallig zijn, maar kunnen de onderzoeker op een dwaalspoor brengen en hem/haar doen denken dat een belangrijke ontdekking is gedaan. Een geval waarin het anders liep was de ontdekking van Gleissberg (1944) van een golfbeweging in de aantallen zonnevlekken. Deze Gleissbergperiode van 88 jaar blijkt reëel te zijn en terug te voeren op processen in het inwendige van de zon.(Zie ZENIT band 37, blz. 133, 2010)

VLUCHT OM DE AARDE

Mijn ‘terugblik’ van februari 2010 beschrijft een ervaring tijdens het tweede internationale congres over ruimteonderzoek, in april 1961 te Florence Italië. Tijdens een van de vergaderingen kwam iemand binnen met het bericht dat die morgen een mens vanuit de Sovjet Unie was gelanceerd en na een ruimtevlucht van 90 minuten weer as teruggekomen op de aarde. De eerste menselijke ruimtevlucht!

Zie ZENIT band 37, p. 83, 2010.

Mijn eerste ‘terugblik’ van 2010 beschrijft een spannende ervaring gedurende de tweede wereldoorlog. Ik was als voortvluchtige student ondergedoken in de Utrechtse sterrenwacht, maar besloot na een half jaar op een donkere helrfstavond eens naar mijn ouders en zusjes te gaan. Op de fiets, door het verduisterde Utrecht, kwam ik thuis, maar ik werd ongeweten gezien door een NSB-er uit onze buurt die dit onmiddellijk doorgaf aan de Duitse Grüne Polizei, die hem zei dat ik de volgende morgen opgehaald zou worden. Hij vertelde dit vol trots aan zijn partij-kameraad, de Utrechtse hoofdcommissaris van politie, die echter – tegen de verwachting – ervoor zorgde dat ik gewaarschuwd werd en op tijd kon ontsnappen.

Zie ZENIT, jaargang 37, blz. 28, 2010.

Met een snelheid van ongeveer 220 km per seconde raast de zon, met zijn gevolg van omlopende planeten, door het Melkwegstelsel in een baan die hij in ruim 200 miljoen jaar eenmaal aflegt. Gedurende de laatste vijf tot tien miljoen jaar liep hij door een vrij lege ruimte in het Melkwegstelsel. Hoe is deze Lokale Leegte ontstaan? En hoe lang blijven wij daar nog in? Het blijkt dat we aan de rand ervan zijn gekomen en dat we ‘binnenkort’  in een dichter deel van het Melkwegstelsel zullen komen.

Een artikel over dit onderwerp (‘De Grote Leegte’) verscheen van mijn hand  in het maandblad ZENIT, jaargang 37, blz. 4 – 7, 2010.

Mijn ‘Terugblik’ in het decembernummer van ZENIT bespreekt de beroemde Franse sterrenkundige Bernard Lyot. Hij ontwierp vele nieue en ingenieuze sterrenkundige instrumenten. Hij stierf in Egypte na de succesvolle eclipsexpeditie van februari 1952, waar hij Egyptische sterrenkundigen geholpen had. Na zijn dood ontstond een onverkwikkelijke ruzie tussen Franse en Egyptische sterrenkundigen over het eigendomsrecht van de waarnemingen. Zie ZENIT band 36, blz. 568, 2009

Mijn ‘terugblik’ in het novembernummer van ZENIT bespreekt het begin van het ruimteonderzoek in Utrecht. Op 1 october 1961 traden de eerste medewerkers in dienst. Het eerste succesvolle raketexperiment vond plaats op 8 november 1964 van uit de basis Hammaguir in de Sahara. Uit meting van de röntgenstraling van de zon op die dag werd een minimum coronatemperatuur afgeleid van 800.000 graden

DE OERKNAL

 In het oktobernummer van het tijdschrift ZENIT staat mijn artikel over de oerknal. In een  modern concept wordt dit toegeschreven aan een instabiliteit van het vacuüm. Door een zeer kort durende toevalsfluctuatie (korter dan de zgn. Planck tijd) zou een zo grote hoeveelheid energie kunnen worden samengebald dat daaruit het heelal ontstond, aanvankelijk klein maar zeer snel expanderend.

Aan het eind van het stuk wordt de gnosticus Basilides van Alexandrië geciteerd die ca. 135 na Chr. reeds onderstelde dat het heelal was ontstaan door een toevallige act in het absolute niets. Hij vatte samen:  Een niet bestaande god schiep uit het niets een niet bestaand heelal”  

 Zie ZENIT band 36, blz. 442 – 445, 2009